İYİ Kİ DE ÖĞRETMEN OLMUŞUM Sene 1997.Öğretmen olarak Mardin'e atanmıştım.Çok heyecanlıydım ve korkuyordum.Eğitimini almadığım bir işi yapacaktım. Çünkü ben ziraat mühendisydim. Bitki yetiştirmeyi öğrenmiştim eğitim hayatımda ,ne anlardım çocuk yetiştirmekten.İlk başlarda çok bocaladım.Hem öğretmenlik,hem de bir çok evrak işi. Sınıf defteri yazmasını bile bilmezken,yıllık plan,günlük plan,staj dosyası hazırlamam isteniyordu.Yardım alabileceğim kimse yoktu.Çalıştığım köy terör bölgesinde,her gece çatışma sesleri...Pes etmemi sağlayacak her türlü olumsuz koşul mevcuttu. Yapamadım.Bir ay sonra izin alıp memleketime gittim,belkide geri dönmem diyerek. Memleketimde evimizin yakınındaki bir okula gidip durumumu anlattım .Tecrübeli bir öğretmen '' kızım panik yapma alışırsın,hepsini öğrenirsin ama önce cevap ver bakalım çocukları seviyor musun' dedi.Evet diye cevap verdim.''O zaman sorun yok.Öğretmenliğin özü çocukları sevmek,yaptığın işi sevmektir,gerisi teferruat'' dedi.Sonra çalıştığım köye ,mesleğime,bana sevgi ile bakan çocuklara geri döndüm.Her gün sınıfa girdiğimde çocuklarımın yüzüne bakıyordum ,onlarda sevgiyle bana bakıyorlardı.Onların gözlerindeki ışığı,sevgiyi görmek beni mutlu ediyor , içimden İyi ki de pes etmemişim diyordum.Yapmam gereken,öğrenmem gereken şeyleri zamanla öğrendim,öğrenmeye de devam ediyorum.Olmam gerekenin , yapmam gerekenin hep bir tık üstünü yapmaya çalıştım meslek hayatımın 21 yılı boyunca.O öğretmenimin nasihatini hiç unutmadım. Öğrencilerimi,çocuklarımı çok sevdim.Sevmeye de devam edeceğim ömrüm oldukça. Çünkü bu işin özü sevgi.Eğer siz çocukları sevmiyorsanız,istediğiniz bilgiye,beceriye,yeteneğe sahip olun yinede başarılı olamazsınız. Benden de sizlere : içinizdeki insan sevgisi, öğrenme,öğretme aşkı hiç bitmesin. SEVGİYLE KALIN